CHAPTER 2
ผมคิม คิบอมฮะ
เจอกันอีกแล้ว ตอนนี้ผมกำลังอยู่ในกองถ่ายละคร ครับ ในวงของเราเนี่ยมีผมกับพี่ฮีซอลที่มาเอาดีทางด้านการแสดง
เพราะอย่างนั้นชีวิตของเราสองคนเลยอยู่ในกองถ่ายกันเป็นส่วนใหญ่ ผมสนิทกับพี่เขาเป็นพิเศษเพราะเราเล่นซิทคอมด้วยกันมาหลายเรื่อง
อย่างเรื่องนี้ผมเล่นเป็นน้องชายของเขาครับ
ถึงจะรับบทเป็นพี่ชายของผม
แต่ในบางครั้งผมก็อดคิดไม่ได้ว่าพี่เขาเหมือนพี่สาวมากกว่า คือพี่ฮีซอลเป็นผู้ชายที่หน้าตาสวยขนาดผู้หญิงเห็นแล้วอยากจะไปเกิดใหม่ครับและเพราะความสวยของพี่ฮีซอลแปรผันตรงกับความบ้าในตัว
ผมเลยมักหัวเราะเสมอเวลาอยู่กับพี่ฮีซอลเขา
แต่ความบ้าของพี่เขาก็แปรผันตรงกับความโหดเช่นเดียวกันครับ บ่อยครั้งผมเลยได้หัวเราะทั้งน้ำตา…
เหมือนอย่างตอนนี้ที่พี่ฮีซอลกำลังอารมณ์ไม่ดีมากๆ
ดีกรีความโหดก็อัพกราฟพุ่งยิ่งกว่าหุ้นขึ้นครับ ตั้งแต่เช้ามาเนี่ยผมโดนทั้งขึ้นทั้งล่อง…จริงๆผมเป็นคนไม่กลัวใครนะครับ
แต่พี่ฮีซอลเนี่ยเป็นข้อยกเว้น แค่เห็นสายตาเวลาทำให้ขัดเคืองใจ
ขาผมก็ชาเป็นตะคริวแล้ว
วันนี้พี่เขาเล่นละครได้ไม่ดีเท่าไหร่
เผลอไม่ได้เอาแต่จ้องโทรศัพท์ พอถามว่ารอใคร เขาก็บอกว่ารอโทรศัพท์แฟนอยู่
อ๊ะๆ
ตกใจกันล่ะสิว่าพี่ฮีซอลมีแฟนแล้ว ครับ…แต่แฟนเซอร์วิชต่างหากล่ะ คือจริงๆสองคนนี้น่ะเป็นแฟนกันแค่ชื่อเท่านั้นแหละครับ
ว่าแต่เขาคนนั้นคือใครงั้นเหรอ อยากรู้จริงๆเหรอครับ มานี่มาใกล้ๆ
ผมจะกระซิบบอกให้ฟัง …แต่นแตนแต๊นนน ผู้โชคดี(รึเปล่า?)คนนั้นก็คือ
ชเว ซีวอน นั่นเอง
ซีวอนเป็นใคร?
ซีวอนเป็นผู้ชายที่อาภัพที่สุดในโลก
เกิดมาผมไม่เคยเจอใครชีวิตรันทดเท่าซีวอนเลยครับ เกิดในตระกูลชเว
พ่อเป็นเจ้าของห้าง บ้านก็รวยแค่มีที่ดินพันกว่าไร่ ตัวก็สูงเกินร้อยแปดสิบ
หน้าก็งั้นๆ ก็แค่ คิ้วเข้ม ตามีเสน่ห์ ยิ้มทีเห็นลักยิ้ม เฮ้อ…ชีวิตรันทดมาก
นอกจากนั้นซีวอนก็เป็นคนขี้เล่นครับ
ขี้อ้อนด้วย โดยเฉพาะกับพี่ฮีซอลนี่แหละยิ่งชอบอ้อน เลยยิ่งทำให้โดนแฟนคลับของเราจับคู่กันมากๆ
แล้วเขาสองคนก็ไม่เคยปฏิเสธด้วยนะ กลับยิ่งเล่นเข้าไปใหญ่
พี่ฮีซอลน่ะไม่เท่าไหร่หรอก แต่ซีวอนนี่สิทำไปเพราะอยากแกล้งใครบางคนฮะ คือในวงเนี่ยเขารู้กันว่าทั้งสองคนน่ะเป็นแฟนกันในนาม
แต่มีคนนึงซื้อ..ซื่อ ดันเชื่อสนิทอยู่คน ไม่ใช่ใครหรอก พวกคุณเดาถูกแล้ว....หนุ่มอิมพอร์ต
หนึ่งในตำนานสามพีแห่งซุปเปอร์จูเนียร์คนนั้นแหละครับ…พี่ฮันคยอง
พี่ฮันคยองเป็นคนจีนคนเดียวในวงผมฮะ
นิสัยพี่เขาซื้อซื่อมากๆเลยแหละ เลยโดนแกล้งเป็นประจำเลย ไม่เห็นจะเข้ากับหน้าตาเลยนะเนี่ย
คือหน้าพี่เขาออกจะแบบร้ายๆหน่อยครับ เวลาขึ้นโชว์บนคอนเสริตหรือถ่ายแบบนะ
จิกสายตาได้ร้ายแบบ โหหห..เป็นผู้ชาย 2 ภาครึเปล่าเนี่ย แต่เอาจริงๆพี่ฮันน่ะเป็นพวกแมนออนสเตร็จฮะ คือบนเวทีจะเท่โฮกฮากแต่พอเท้าแตะพื้นปุ๊บก็เอ๋อรับประทานทันที
และด้วยความเอ๋อนี่แหละครับ ที่ทำให้ทั้งพี่ฮีซอลกับซีวอนชอบคิดพิเรนท์แกล้ง ด้วยการลากพี่ฮันเข้าไปสู่วังวนรักสามเศร้าของเราสามคน
ให้พี่ฮันได้กลุ้มเล่นด้วยประการละฉะนี้
"โธ่เว้ยยยยยยย!!!!!"
อยู่ๆพี่ฮีซอลตะโกนขึ้นมาแบบคลุ้มคลั่ง ฮะ ผมขอใช้คำนี้แล้วกัน ง่า ผมกลัวว
"ทำไมไม่โทรมานะไอ้บ้า"
ไม่พูดเปล่า พี่ฮีซอลแกเตะแมวที่เดินผ่านหน้าด้วยฮะ แต่เฮ้ย! นั่นมันแมวที่นักแสดงอีกคนต้องใช้เข้าฉากต่อไปนี่ โดนเข้าไปทีเดียวตอนนี้มันวิ่งออกกองถ่ายไปแล้วฮะ
เอาล่ะสิสต๊าฟวุ่นกันใหญ่ พี่ฮีซอลคนเอาแต่ใจก็เหมือนไม่รับรู้เลยฮะว่าทำไรลงไป เอาแต่จ้องมองมือถือแล้วส่งรังสีอำมหิตออกจากตัวอย่างต่อเนื่อง
"พี่รอโทรศัพท์ซีวอนทำไมอ่ะ"
ผมยอมเป็นหน่วยกล้าตายเดินเข้าไปถาม แต่พี่ฮีซอลใช้สายตาจิกผมประมาณเป็นคำว่า ‘อย่ายุ่ง!’ ฮะ โอเคครับพี่ ผมไม่อยากรู้แล้ว
เห็นอย่างนั้นแล้วผมก็ค่อยๆกระดื้บๆ ก้าวถอยหลังออกมา แล้วปล่อยให้สิ่งที่สงสัยมันกลายเป็นปริศนาคาใจต่อไป
โธ่ ก็ผมจะไปทำอะไรได้ครับ ขนาดหัวหน้าวงอย่างพี่ลีทึกยังกลัวพี่ฮีซอลเลยคิดดู จะว่าไปผมไปช่วยสต๊าฟหาแมวดีกว่า
ตอนนี้อยู่กับพี่ฮีซอลท่าจะไม่ปลอดภัย
"เมี้ยววว…" เสียงแมวร้องดัง ท่าทางสต๊าฟจะเจอแล้วฮะ เขาอุ้มแมวเข้ามา...อืม แต่หน้าคุ้นๆจัง..
อ้าว ทงเฮ...!!
อยู่ๆทงเฮที่มาจากไหนไม่รู้ก็อุ้มแมวตัวนั้นเข้ามาฮะ
เจ้าแมวนั่นร้องเหมียวๆอ้อนทงเฮใหญ่เลย ดูมันเลียหน้าทงเฮด้วยฮะ ทงเฮหัวเราะชอบใจเลยอุ้มมันขึ้นมาจุ๊บปาก
แล้วไอ้แมวบ้ามันก็เลยเลียปากทงเฮอีก…แมวตัวผู้ซะด้วย…
อืม…ไม่รู้ทำไม
ผมถึงรู้สึกอยากเตะแมวขึ้นมาตงิดๆ
แต่….ตอนทงเฮเล่นกับแมวแบบนี้มันก็…น่า…รัก…ดี... นะ
เฮ้ย~ ไม่ๆๆ นี่ผมเป็นอะไรกันเนี่ย
ฟุ้งซ่านใหญ่แล้ว ไม่เอาๆคิบอม นายอย่าอินไปกับฟิคที่พี่คังอินอ่านนักซี่ ใช่แล้วเพราะฟิคเรื่องนั้นน่ะแหละใช่!
เพราะเรื่องนั้นทีเดียว ผมเลยรู้สึกแปลกๆแบบนี้
"ทงเฮมาทำไมอ่ะ"
เสียงพี่ฮีซอลถามขึ้น พร้อมกับแย่งเอาตัวเจ้าแมวที่ทงเฮกอดมากอดบ้าง แต่เจ้าแมวดิ้นพล่านเลยครับ
แน่สิ ไม่แปลกหรอกฮะที่แมวกลัว ก็ขนาดผมยังกลัวเลยนี่นา ซักพักพี่ฮีซอลแกชักเริ่มหงุดหงิดที่แมวไม่อยู่นิ่งๆ
หรือเพราะมันไม่อ้อนเขาเหมือนที่อ้อนทงเฮมันเลยทำให้เขาเสียหน้านี่แหละ พี่ฮีซอลเขาเลยทุ่ม..ผมเน้นว่าทุ่มฮะ...ไอ้แมวลงบนโซฟาประกอบฉากอย่างหงุดหงิด
(ไอ้แมวบ้าแกปฏิเสธฉัน!)
ช่างเป็นบุคคลที่….เกินจะบรรยายจริงๆ
ผมอึ้งไปซักพักแต่...ยอมรับเลยฮะว่าเป็นครั้งแรกที่ผมเห็นดีเห็นงามกับพฤติกรรมโหดปนชั่วช้าของพี่ฮีซอล
"โหย..พี่ฮีซอลอ่ะ"
ทงเฮรีบคว้าเจ้าแมวมาปลอบทันที เจ้าแมวสั่นงกๆในอ้อมกอดทงเฮ
อืม...จะว่าไปก็น่าเห็นใจแกอยู่ เกิดมาคงไม่เคยเจออะไรน่ากลัวอย่างนี้...ซักพักสต๊าฟก็ขอตัวแมวไปถ่ายทำ
ทงเฮเลยยื่นส่งให้ ก่อนไปทงเฮยังจุ๊บปากเจ้าแมวเป็นเชิงลาด้วยฮะ (เห็นแล้วมันน่าจะให้พี่ฮีซอลทุ่มอีกสักที)
"ตกลงว่ามาทำไม"
พี่ฮีซอลที่ชักเริ่มเห็นทุกอย่างขวางหูขวางตาไปหมดถามทงเฮ
"ก็นะ..ซีวอนฝากให้ผมเอานี่มาให้"
แล้วทงเฮก็ยิ้มแบบเจ้าเล่ห์ หยิบมือถือขึ้นมากดอะไรจึ๊กๆซักพัก แล้วก็เอามือถือของเขาจ่อหน้าพี่ฮีซอล
พอพี่ฮีซอลเห็นเท่านั้นแหละ ยิ้มแป้นแบบคนละคนกับนางมารร้ายเมื่อกี๊นี้เลย อ๊าา
อะไรอ่ะ สงสัยๆ….ขอผมดูมั่งเดะ ดูอะไรกันอ่ะ ดูมั่งนะๆ
แต่พอผมจะเขยิบเข้าไปดูด้วยเท่านั้นแหละ
พี่ฮีซอลแกก็หันขวับมามองผมด้วยสายตา --
โหด -- มากง่ะ...เฮือก ผมก้าวถอยหลังอีกรอบ น่ากลัวชะมัด ไม่ดูก็ได้คร๊าบบ
"โอ๋ๆ....." แล้วอยู่ๆทงเฮก็เอามือมาลูบหัวผม ปลอบผมแบบปลอบแมวเมื่อกี๊นี้เลย
ตึก...ตึก...ตึก..ใจผมเต้นแรงซะอย่างนั้น...
"คิบอมอย่าไปอยากรู้เล้ย..." ทงเฮพูดขึ้น ขณะมองไปที่พี่ฮีซอลที่กำลังส่งบลูทูธเอารูปนั้นเข้าเครื่องตัวเองอย่างมีความสุข
รูปใครๆ โอ๊ย ถึงบอกว่าอย่าไปอยากรู้แต่คนมันก็อยากรู้นี่นา แล้วทงเฮก็ดึงผมลงมาแล้วกระซิบข้างๆหู…..หน้าเราสองคนใกล้กันมาก
"พี่ฮีซอล ชอบแกล้งคิบอม เดี๋ยวฉันแก้แค้นแทนคิบอมเองนะ"
อยู่ๆหน้าผมก็ร้อนขึ้นมา
ผมไม่แปลกใจเลยถ้าอยู่ๆจะมีควันออกมาจากหูของผม แล้วจะแก้แค้นพี่ฮีซอลเหรอ ทำไงอ่ะ
"ทงเฮเจอซีวอนได้ไงอ่ะ"
พี่ฮีซอลถามขึ้นมา น้ำเสียงดูอารมณ์ดีสุดๆ
"ผมกับฮยอคแจไปฟังเซียเขาอัดเพลง
time less ฮะ แล้วเจอซีวอนกับพี่ฮันคยองกำลังถ่ายทำมิวสิคกันด้วย
เลยนั่งดูแล้วสุดท้ายซีวอนก็บอกให้ผมเอานี่มาให้พี่เพราะพี่สั่งไว้"
"แล้วทำไมไม่ส่งมาเอง"
จริงๆพี่ฮีซอลเขาก็ถามไปงั้นแหละฮะผมว่า ก็ดูพี่ฮีซอลเขาอารมณ์ดีแล้วนี่นา
ซีวอนกลับไปไม่น่าจะโดนนะฮะ
"ก็เขาบอกว่าไม่งั้นจะไม่มีพยานเห็นพี่ตอนออกอาการฮะ
ซีวอนบอกว่าให้ผมเก็บทุกกิริยาของพี่ตอนพี่ลืมตัวเห็นภาพนี้ไปเล่าให้เขาฟังอ่ะ"
ทงเฮพูดยิ้มๆ พี่ฮีซอลผมเลยค้อนเข้าให้แต่ไม่ว่าอะไร แหม ถ้าไม่อารมณ์ดีพี่ฮีซอลคงไม่ปล่อยให้ทงเฮลอยนวลหรอกนะเนี่ย...
"แล้วอีกอย่างนะ
" ทงเฮเอามือถือจากมือของพี่ฮีซอลไปกด แล้วยื่นให้พี่ฮีซอลดูพร้อมกับยิ้มแบบมีเลศนัย
เหมือนมันจะเป็นอีกภาพนะฮะเนี่ย...โอ๊ยๆๆ คิบอมอยากดูครับ..
"ซีวอนเขาบอกว่าต้องเก็บให้ละเอียดยิบๆเลยนะว่าถ้าพี่ดูภาพนี้แล้วจะเป็นยังไงบ้าง"
ทงเฮพยายามกลั้นหัวเราะ ขณะที่พี่ฮีซอลพอเห็นภาพนั้นแล้วก็ทำตาโตแบบน่ากลัวสไตล์เขา
"ไอ้...ไอ้...อ๊ากกกก"
พี่ฮีซอลตะโกน...เง้อ ผมว่าน่ากลัวว่าตอนแรกอีกนะฮะเนี่ย ถึงผมจะอยากรู้แค่ไหนผมก็ไม่กล้าเจ๋อไปขอดูอีกแล้ว
เฮ่ย ผมว่าพี่ฮีซอลดูสติแตกแล้วนะฮะ ทงเฮพยายามเอามือถือคืนเพราะพี่ฮีซอลทำท่าจะทุ่มมือถือลงพื้น
หวาา ถ้ามีแมวซักตัวเดินผ่านผมว่า ไส้แตกฮะ
"'งั้นผมกลับนะฮะ"
ทงเฮที่คว้ามือถือคืนสำเร็จรีบล่ำลา ปล่อยพี่ฮีซอลแกสติแตกอยู่เพียงลำพัง
"แก้แค้นให้แล้วนะคิบอมน้อย"
ทงเฮเดินผ่านผมแล้วขยี้หัว..เออเฮอะ..ผมไม่ใช่เด็กนะทงเฮ..
แต่..ผมชอบ..ชอบจัง..ชอบเวลาทงเฮทำนี้อ่ะ..
เอ๋ๆ เปล่านะๆอย่าเข้าใจผิดกันล่ะ
ที่บอกว่าชอบนะก็ทงเฮเป็นพี่ชายที่หน้าตาน่ารักต่างหาก แถมร่าเริงด้วย..ผมก็แค่..เฮ้อ..ก็เขาใจดีไง
ชอบผิดรึไงอ่ะ
"ไปแล้วนะ
ฮยอคแจคอย" ทงเฮพูด แล้วก็เดินออกไป...ฮึ่มๆๆ...ง่ะ...ไปเลยไป๊ สนิทกันจังเลยนะ
ผมกอดอกแล้วมองทงเฮที่เดินออกไป ชักหงุดหงิดนะเนี่ย แต่ไม่ๆๆ...ผมต้องถ่ายฉากต่อไปนี่นา
ทำอารมณ์ก่อนดีกว่าเดี๋ยวจำบทไม่ได้โดนด่าอีก..
แคว๊ก...แคว๊กกก...
เฮ้ย...เสียงอะไร..อ๊ะ
นั่นๆๆ...พี่ฮีซอล พี่ฮีซอล นั่นมันบทละครนี่ อย่าฉี๊กกก...ผมเข้าไปห้ามพี่ฮีซอลที่กำลังฉีกบทละคร
พี่ฮีซอลดูโมโหมากๆเลย อ๊ากก ~กลัว สรุปแล้วทงเฮไม่ได้แก้แค้นแต่เพิ่มความลำบากให้ผมนะเนี่ย
โฮ พี่ฮีซอลเป็นไรเนี่ย
พี่ฮีซอลสะบัดตัวออกจากผมแล้วไปนั่งอยู่คนเดียวตรงโซฟา...ท่าทางฮึดฮัดนั่นอ่อนลง
คงจะเหนื่อยอ่ะฮะ อาละวาดหนักมันก็ต้องพักกันบ้าง...
"ซีวอนไอ้บ้า...กลับไปนายตายแน่..."
ฮีซอลพูดฮึดฮัด..แต่ในใจกลับกำลังโกรธอีกคนมากกว่า แววตาแข็งกร้าวนั้นดูอ่อนลงเมื่อนึกถึง…
"ฮันคยอง..นายมันไอ้งั่ง...ไอ้บ้า
บ้า...บ้าที่สุดเลย..."
ฮะ..ฮัดเช่ยยยยยยยยย!!!!!!!
ผมฮันคยองครับ...ผมว่ามีคนแอบด่าผมนะนี่ย
เพราะผมจามไม่หยุดตั้งแต่กลับจากกองถ่ายแล้ว แล้วไอ้บ้าซีวอนก็เป็นอะไรของมัน เอาแต่ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่ข้างๆผม
ผมกลัวนะครับมันเหมือนคนบ้าเลยอ่ะไอ้ซีวอนอ่ะ แถมบางทีมันก็เหลือบมองผมแล้วทำสายตาลวนลามด้วย...หา
ผมใช้คำผิดเหรอครับ ขอโทษครับ ผมไม่ค่อยแตกฉานภาษาเกาหลีเท่าไหร่ พูดก็สำเนียงกะเหรี่ยงๆ
(เพื่อนๆในวงเขาว่างั้นอ่ะ) ว่าแต่ ใช้คำว่าลวนลามไม่ได้เหรอฮะ เพราะอะไรอ่ะ...อ๋อ เพราะแมนๆด้วยกันงั้นเหรอ
อ้าว! แล้วคุณแน่ใจได้ไงว่าไอ้บ้านั่นมันแมนอ่ะ!
"เมื่อไหร่จะเลิกมองฉันวะซีวอน
สยองนะเนี่ย" ยิ่งพูด ซีวอนก็ยิ่งหัวเราะ
"นายนี่น่าแกล้งชะมัดอ่ะ...ฮ่าๆๆ"
เว้ย ไอ้บ้า แล้วมาแกล้งผมทำไมเนี่ยไอ้โรคจิต...ไม่เอาแล้วผมไปนั่งข้างผู้จัดการดีกว่า
แต่ตอนที่ผมกำลังจะลุก ไอ้ซีวอนก็มาฉุดผมไว้
"เฮ้ยจะไปไหน
นั่งด้วยกันเด้"
นั่งให้แกแกล้งเรอะ..ไม่เอาหรอกฮะ
ผมไม่ได้บ้านะ ไม่อยากต้องมาทนนั่งสยองสายตากรุ้มกริ่มกับอาการเดี๋ยวก็หัวเราะหึหึของมัน
มันไม่ใช่เรื่องปกตินี่ครับ
"เอาน่า
ไม่งั้นนะ ฉันจะเอารูปนี้ไปให้ทุกคนดู" ซีวอนใช้ไม้ตายที่ใช้กับผมมาตลอดทั้งวัน
ว่าแล้วก็เอารูปในมือถือชูสลอนตรงหน้าผม ไอ้รูปตราบาป โว้ยยยย นั่งด้วยก็ได้วะ
ไอ้ซีวอนนะไอ้ซีวอน
ใช่ซี๊ถิ่นแกนี่แกล้งได้แกล้งดี เดี๋ยวมันไปเที่ยวเมืองจีนเมื่อไหร่นะ เจอกันแน่ ว่าแต่สงสัยว่ารูปนั้นมันรูปอะไรงั้นเหรอฮะ
อืมมม จะบอกดีไหมเนี่ย ก็แบบผมโดนพวกนั้นมันแกล้งอ่ะ จะใคร...ก็ตัวนำซีวอนแล้วก็ลูกสมุนอย่างทงเฮ
ฮยอคแจแล้วก็เซียไงครับ
ไอ้เจ้าพวกนั้นอ่ะ
ตอนที่ผมกำลังถ่ายรูปกับพี่ๆทีมงานและก็ดาราที่แสดงด้วยกัน พวกนั้นมันดันหัวผมจนไปจุ๊บแก้มดาราผู้หญิงข้างๆเลยครับ...แถมถ่ายรูปไว้ด้วย
เหย ผมอายชะมัดเลย ตอนนี้ผมมองหน้าผู้หญิงคนนั้นไม่ติดแล้วนะเนี่ย...แถมยังเอารูปมาขู่ผมอีก
ก็ถ้าซีวอนเอาไปโชว์ให้คนอื่นดูผมก็โดนล้อสามเดือนยังไม่เลิกแน่ หึยยย ทำไมถึงเป็นผมทุกทีที่โดนแกล้งนะ...โอ๊ย
หงุดหงิดๆ
ซักพักรถของพวกเราก็มาจอดที่บ้านเสียที
ผมและซีวอนเดินลงมาจากรถ ขอบคุณพี่ที่มาส่งแล้วก็เดินเข้าไปในบ้าน
ซีวอนยังยิ้มบ้าๆแบบเดิมตลอดทางเลย ไอ้หมอนี่นี่โรคจิตชะมัด
"โอ๊ะโอ… พ่อหนุ่มไวไฟกลับบ้านแล้ว" เสียงคังอินฮะ…อ๊ากกกก
ป่านนี้คงรู้กันทั้งบ้านแล้วมั้งเนี่ย
ก็ถ้าคังอินรู้ก็เหมือนคนทั้งโลกรู้แหละฮะ…ผมหันไปมองฮยอคแจกับทงเฮที่แท็คมือกันอย่างสะใจ
รู้แล้วว่าใครโทรโข่ง!
"โหยรู้ไหมเนี่ย
ฉันโดนซีวอนขู่ตลอดทางเลย พวกนายกลับเอามาแฉอย่างนี้ที่ฉันโดนโขกสับไปมันก็เสียเปล่าสิ"
ผมพูดฮึดฮัด พวกนั้นหัวเราะกันใหญ่ แล้วทงเฮก็เดินมาโอบคอผม
เอียงคอมาซบตรงไหล่อย่างอ้อนๆ
"โอ๋ๆ พี่ฮะ
พวกเรารักหรอกจึงหยอกเล่น เนอะๆ" ทงเฮตัวดีหันไปพยักเพยิดกับฮยอคแจตัวร้ายฮะ...เข้ากันดีเชียวคู่หูนรก
"เพราะว่าพี่น่ารักเลยแกล้งหรอกนะเนี่ย.."
ฮยอคแจว่า ทงเฮพยักหน้าหงึกๆ
"ถ้าผมเป็นผู้หญิงนะ
จีบพี่ฮันคยองไปแล้วนะเนี่ย ติดว่าผมเป็นผู้ชายอ่ะเด้ เดี๋ยวพี่ฮันคยองรับไม่ได้..."
ลูกปลาน้อยพูดเสียงอ้อนเรียกรอยยิ้มเอ็นดูจากผม ทงเฮเป็นน้องที่น่ารักฮะ…ถ้าไม่ติดว่าขี้แกล้งขึ้นสมองน่ะนะจะเป็นน้องรักกว่านี้อีกเยอะเลย
"โหย
ทงเฮเป็นผู้ชายยังน่ารักกว่าผู้หญิงอีก..มามา ฉันไม่ถือหรอก" ผมพูดติดตลก
ทำท่าจะจับกดหนุ่มน้อยตัวดีที่ซบอยู่แต่เผอิญตกใจเสียงดังปั้งจากประตูซะก่อนอ่ะเซ่
ว่าแต่ใครวะ ปิดประตูซะดังเชียว
"กลับมาแล้วเหรอคิบอม
" ผมทักหนุ่มน้อยหน้าหล่อที่เพิ่งกลับมา
ไอ้คนปิดประตู คิบอมนี่เอง...แต่ตอนนี้ดูอารมณ์เสียอะไรบางอย่างแฮะ
เอ๋ แล้วทำไมมองผมด้วยสายตาแบบนั้นล่ะ ง่า
แอบกลัวเล็กๆแฮะ ไปกินรังแตนที่ไหนมาเนี่ย
ผมลุกขึ้นยืนแล้วกวาดสายตามองหาใครบางคนที่น่าจะมาด้วยกัน
ไม่ทันจะเปิดปากถาม
ทงเฮที่โดนผมจับกดเมื่อกี๊ก็ถามขึ้นพลางเปลี่ยนท่ามาเป็นยืนกอดคอผม
"คิบอม
พี่ฮีซอลอ่ะ ไม่มาด้วยเหรอ " ทงเฮถาม โอ๊ยย ขอบใจน้องรัก ถามถูกประเด็น ถูกเวลา
ผมกำลังอยากรู้พอดี ว่าแล้วผมเลยหอมแก้มทงเฮไปหนึ่งฟอด ไม่ใช่ไรหรอกฮะ ผมก็หอมเขาประจำแหละ
ทงเฮน่ารักนี่ ไม่ต้องมาทำวี๊ดวิ้วกันหรอกฮะ
ผมไม่ใช่เกย์ไม่ได้ชอบผู้ชาย อ่ะๆ อย่ามาลุ้น ผมอ่ะคิดว่าทงเฮเป็นน้องนะแล้วพี่ชายจะหอมน้องอ่ะมันผิดเหรอ..โอ๊ยยย!!
"โอ๊ะ
ขอโทษฮะพี่..ไม่ได้ตั้งใจ" อะ..ไอ้คิบอมมันเหยียบเท้าผมฮะ..มันเดินผ่านผมแล้วเหยียบผมจังๆที่เท้า
โอ๊ยยยย เจ็บนะเนี่ย คิบอมยิ้มให้ผม ยกมือขึ้นเป็นเชิงขอโทษ ง่ายิ้มน่ารักผมให้อภัยก็ได้ฮะ
ท่าทางไม่ได้ตั้งใจจริงๆ (เหรอ)
"โอ๋ๆ
ไม่เจ็บๆเด๋วผมเป่าให้..." ทงเฮปลอบ ผมยิ้มแต่ โอ๊ยยยย อ๊ะ ผมหันไปมอง…ฮยอคแจเดินมาเหยียบเท้าผมอีกคน…อะไรกันเนี่ย
"เฮ้ยโทษพี่
ไม่ได้ตั้งใจ ทางผ่านอ่ะ" ง่า ผมขยับถอยหลังชิดกำแพง ทางผ่านไรวะ จงใจชัดๆ โฮ
ผมโดนเด็กรังแกอ่า ผมทำไรผิดเนี่ย งงไปหมดแล้วนะ
"ซีวอนมานี่เด๊ะ"
ผมเรียกซีวอน มันที่กำลังยืนหัวเราะเดินเข้ามาใกล้ผม
"ฉันทำไรผิดปะเนี่ย"
"เฮ่ยไม่รู้จริงอ่ะ" ซีวอนมองผมตาโต ทำหน้าไม่เชื่อ
"จะไปรู้ได้ไงเล่า"
ผมว่าเสียงหงุดหงิด ซีวอนมองผมแล้วส่ายหน้า
"เอาล่ะนะฉันจะเสียสละตัวเองอธิบายให้ฟังนะ"
เอ๋ เสียสละตัวเองหมายความว่าไง ขณะที่ผมกำลังงง ซีวอนก็ดึงน้องชายผมเข้าไปจุ๊บที่แก้มซ้าย
1 ทีก่อนที่หน้าหล่อเจ้าเล่ห์ของมันจะพูดว่า
"ทงเฮ คิดถึงว่ะ"
ซีวอนอ้อนทงเฮ ทงเฮทำหน้างงๆก่อนจะหัวเราะ
"ซีวอนคิดถึงว่ะ "
แล้วทงเฮก็จุ๊บตอบ นึกว่าซีวอนเล่นด้วย
ซีวอนยิ้มกริ่มก่อนจะพยักเพยิดให้ผมมองไปทาง 2 คนนั่น
ผมหันไปมอง คิบอมทำหน้าเหมือนปวดขี้ดูท่าทางระงับๆอารมณ์
ส่วนฮยอคแจกำลังกำหมัดแน่น ...อืม แล้วไงอ่ะ
ผมหันมาทางซีวอนแล้วทำหน้าไม่เข้าใจ ไหนซีวอนว่าจะอธิบายไง..ไม่เห็นเข้าใจเลย
เอ..หรือผมบื้อเกินไป...ไม่หรอกเนอะ
ซีวอนทำท่าจนปัญญาใส่ผมฮะ
โหย อย่าทำท่าทางอย่างนั้นนะ ผมไม่ได้เข้าใจอะไรยากซะหน่อย แต่นายอ่ะแหละอธิบายไม่ดี
"เฮ้ยฮยอกแจๆ
ฉากเด็ดมาแล้วเว้ย" เสียงตะโกนจากห้องนอนของลีทึกดังขึ้น
พร้อมกับเสียงวี๊ดวิ่วของคังอิน ชินดง และคนอื่นๆ (เฮ้อ
มันเยอะอ่ะฮะจะให้พูดหมดก็ขี้เกียจ)
"ดูอะไรอ่ะ"
ผมถาม
"ฉากเด็ดในไททานิก"
ฮยอคแจพูด อะไรนะ ไททานิค…นี่มันหนังสามชาติที่แล้วพวกนายยังดูกันอีกเรอะ
"ป่ะป่ะ
ทงเฮไปดูกันเถอะ" แล้วฮยอคแจก็โอบคอทงเฮให้เดินไปด้วยกัน มองซีวอนตาขวางๆ
สายตาเหมือนเคืองๆอะไรซีวอนอยู่เลยน้า เอ๊ะหรือว่า...
ผมชักเอะใจ...ผมพอจะเข้าใจฮยอคแจแล้ว….คงเพราะซีวอน...ซีวอนขวางทางใช่ม้า...เอ๊
ซีวอนเนี่ยก็หลบไปเด๊ เดี๋ยวก็โดนเหยียบเท้าหรอก
ผมดันซีวอนให้หลบทางฮยอคแจ
เอ๊ บื้อจริงๆซีวอนเนี่ยไปขวางชาวบ้านเขาจะเดินอีก
"คิบอม"
ทงเฮหยุดกึกหน้าประตูห้องลีทึก ผละจากฮยอคแจ แล้ววิ่งมาหาคิบอมที่ยืนทำหน้าหงอยๆ
"ไปดูด้วยกันไหม
ฉากเด็ดเลย ฉากโรสแก้ผ้าให้วาดรูปนะ อ๊ะๆ หุ่นยังงี้เลย"
พูดแล้ววาดอากาศเป็นรูปทรวดทรงผู้หญิง
"ป่ะๆ"
ทงเฮโอบคอคิบอมเดินเข้าห้อง แล้วตะโกนพูดกับคังอิน "พี่อ่ะ กรอกลับเลย เร็วๆๆ"
ว่าแล้วทงเฮก็นอนบนตักคิบอมที่ยิ้มแป้น แล้วฮยอคแจก็นอนบนตักทงเฮอีกที แถมพ่อหนุ่มฮยอกแจยังตั้งใจนอนก่ายเกกเอาเท้าหันไปซีวอนที่เดินไปสมทบจะดูด้วยอีกต่างหาก
อืมๆ..เรื่องอื่นเอาไว้ก่อน
ว่าแต่ ฮีซอลหายไปไหนเนี่ย
ตอนนี้สมาชิกในวงของผมอยู่กันอย่างพร้อมหน้าที่ห้องของลีทึก
หึหึ คังอินมันกรอฉากโรสแก้ผ้ามาห้ารอบแล้วฮะ อ้อ ที่บอกว่าอยู่กันครบ แต่ยกเว้นฮันคยองที่ไปอาบน้ำนะ
โอ้ ลืมไปขาดฮีซอลอีกคนนี่นา ขานี้เขาหายไปไหนน้า
อ๊ะๆ ผมลืมแนะนำตัวเองไปสนิทเลย...
ผม ชเว ซีวอน คนที่หน้าตาดีที่สุดในวงไงฮะ ห๊ะ? หลงตัวเองเหรอ
ไม่นะ เรียกว่ารู้ตัวเองดีกว่าไหมฮะ ฮ่าๆ ผมล้อเล่นน่ะ
ตอนนี้ผมกำลังหงุดหงิดเพราะไอ้ไก่ฮยอคแจพยายามใช้เท้าไล่ผมให้ออกไปจากอาณาบริเวณนั้น
โฮ ผมโดนกลั่นแกล้งฮะ ร๊งโรสมานั่งแก้ผ้าตรงหน้า แต่ผมไม่มีสมาธิดูเลย โธ่เอ้ย
กะอีแค่ผมแกล้งนิดเดียวทำไมต้องตามอาฆาตด้วยก็ไม่รู้ ไม่รู้จะหวงอะไรนักหนา
ถ้าทงเฮจับไต๋ได้นะ ผมจะหัวเราะมันเอาให้สะใจตาย
ไม่รู้จักเก็บอาการซะเล้ย สู้คิบอมไม่ได้เห็นมะ
รายนั้นน่ะสงบเสงี่ยม เอ่อ...ถือว่าเมื่อกี๊ผมไม่ได้พูดอะไรออกไปแล้วกันนะฮะ
เพราะตอนนี้คิบอมมันมองทงเฮที่หลับไปแล้วบนตักมันตาเยิ้มเลยดูเดะ แต่ไอ้นี่มันเป็นประเภทไม่รู้ใจตัวเอง
แถมยังหลอกตัวเองอีกต่างหาก พักหลังๆผมว่าคิบอมมันใกล้บ้าเต็มทีแล้วอ่ะฮะ
พอมันเผลอมองทงเฮนานๆมันจะเรียกสติตัวเองด้วยการเอาหัวโขกๆกำแพงฮะ
ผมล่ะกลัวสมองมันกระทบกระเทือนจัง พักหลังๆมันยิ่งเอ๋อๆอยู่
ส่วนตัวการที่ทำให้คิบอมเป็นอย่างงี้กำลังนอนหลับปุ๋ยบนตักคิบอมฮะ
รายนี้น่ะไม่รู้อะไรกับเขาซะเล้ย ไม่รู้ว่าไร้เดียงสาหรือว่าร้ายเดียงสากันแน่
ก็ดูสิฮะ ทั้งคิบอม
ฮยอคแจหัวปั่นเพราะทงเฮคนเดียวเลย แต่สับสนกันคนละแบบฮะ ผมว่า
คิบอมสับสนว่าตัวเองชอบผู้ชายรึเปล่า แต่ฮยอคแจไม่มั่นใจว่าทงเฮจะเคะรึเปล่าฮะ
เอ๋
ทำไมผมรู้ดีจังเหรอฮะ...
แหะๆ
ก็อย่างว่าล่ะฮะ ผมเป็นคนละเอียดอ่อนแล้วก็ช่างสังเกตอ่ะฮะ
(ไม่ใช่เจือกหรือซิมบ้า...)
จริงๆทงเฮก็น่ารักนะฮะแต่ไม่ค่อยสเป๊กผมเท่าไหร่
ผมไม่ชอบแรดเงียบฮะ ผมชอบแรดเปิดเผยอย่างฮีซอลมากกว่า รายนั้น เซ็กซี่ นอตี้
บิชชี่ มากฮะ แถมด้วย โหด ชั่วช้า เอาแต่ใจ ไร้มารยาท..
เอ่อ ผมล้อเล่นฮะ
พูดมากไปเดี๋ยวตายตั้งแต่ยังหนุ่มซวยเลย
ว่าก็ว่านะฮะคนอื่นๆเขาพากันหลับตามทงเฮไปหมดแล้วนะเนี่ย
เหลือแต่คังอินที่กำลังกรอกลับฉากโรสเป็นรอบที่ 6 เหอะๆ อยากมอบรางวัลหื่นคงเส้นคงวาอวอร์ดให้มันจัง
แต่ผมว่าผมออกไปข้างนอกไกลๆตีนฮยอคแจดีกว่า (หลับแล้วยังละเมอเตะผมอยู่เลย)
ผมออกไปนอกห้องแล้วก็ตรงไปที่ตู้เย็นทันที หิวอ่ะ หาไรกินดีกว่า ไม่รู้ว่ามีคนซื้ออะไรมาไว้ในตู้เย็นบ้างไหมเนี่ย
-- ของชินดง
ใครกินตาย --
ผมเจอข้อความที่แปะอยู่บนขนมและน้ำอัดลม
แปะอย่างนี้ประมาณ 10
กว่าอันในตู้เย็น --- อืมมมมไอ้ชินดง ไอ้งก งั้นเปลี่ยนมากินบะหมี่ดีกว่า
อาหารหลักของเอสเจเลยนะเนี้ย เอ..รสไรดีน้า ผมเปิดตู้กับข้าว ว้าว... บะหมี่เต็มตู้เลย
--- มาม่าคังอิน
5 ทุ่มจะมาต้ม ---
--- ไม่อยากเจอเตะอย่าหยิบ
ของซองมิน ---
--- คยูฮยอนจอง
---
--- ถ้ากูหิว
มาไม่เจอซองนี้ มึงตาย จากลีทึก ---
มีข้อความแปะอยู่บนทุกซองที่มีในตู้เลยฮะ
ฮือๆ เดี๋ยวนี้พวกนั้นต้องทำอะไรขนาดนี้แล้วเหรอเนี่ย
ยิ่งไอ้หัวหน้าวงทำไมเป็นงี้เนี่ย!!
แต่ เอ๊ะๆๆๆ
นั่นๆๆๆ เหลืออยู่ซองนึงไม่ได้แปะอะไรไว้ ผมรีบคว้ามันด้วยชีวิต สำรวจทั่วซองไม่มีกระดาษไรแปะไว้เลย
ยะฮู้ งั้นก็เสร็จผมเถอะนะ แล้วผมก็จัดการกับซองนั้นทันที
เอาลงต้มไม่กี่นาทีก็เสร็จแล้ว ฉุย ~~ ฟื้ดด หอมจังฮะ...ว่าแล้วผมก็ยกมันมาวางบนโต๊ะ
ฉีกตะเกียบแล้วก็..
"อ๊ากกกกกกกก
ซีวอนนนนนนนนนนน!!!!"
“อะไร... เฮ้ยยยย” เพราะตกใจเสียงตะโกนของคิบอม
มือผมเลยโดนชามบะหมี่ที่ร้อนจัด!! อ๊าาา แสบๆๆๆ
“อ…เอ่อ..นั่นน่ะความผิดฉันเหรอ” คิบอมถามเสียงอ่อย มองดูมือผมที่พองจนแดงด้วยสายตาสำนึกผิด...เฮอะ
ความผิดป้าข้างบ้านมั้งถามมาได้
“ง่า โทษทีเว้ยซีวอน"
"เออๆช่างเหอะ
นั่งๆ กินบะหมี่ป่ะ" อืม..โปรดเข้าใจด้วยว่านี่คือการถามตามมารยาท
"ขอบใจนะ"
ไม่พูดเปล่ามันเล่นลากเก้าอี้มานั่งข้างๆผมแบบลงหลักปักฐาน
คิบอมคว้าชามบะหมี่ตรงหน้าผมไปกินต่อหน้าต่อตา เฮ้ย แค่ชิมพอเว้ย ผมคว้าชามกลับมา
“เอาล่ะ
ไหนเล่ามาซิว่านายตะโกนเรียกฉันทำไม” ไอ้คิบอมสะดุ้งเล็กน้อยกับคำถาม
โถ...น่าเอ็นดูตาย ถามแค่นี้ทำขวัญอ่อน
“น...นาย...”
คิบอมเริ่มพูดอย่างตะกุกตะกัก หน้าแดงๆ ไมวะเผ็ดเหรอ...รสกิมจิเนี่ยนะ
"นายนี่ไม่ได้เป็นแฟนกับพี่ฮีซอลจริงๆใช่ไหมเนี่ย..."
เคร้ง...ผมทำตะเกียบตกฮะ..อยู่ๆมาถามทำไมเนี่ย
แล้วถามอะไรบ้าๆ ใครๆเขาก็รู้กันทั่วบ้านทั่วเมืองว่าแค่แฟนเซอร์วิช (ยกเว้นฮันคยองฮะ
รายนั้นไม่เคยรู้อะไรกะใครเขาเล้ย) ไม่ยักรู้ว่าไอ้คิบอมมันไม่รู้นะเนี่ย เห็นคิบอมจ้องคาดคั้นเอาคำตอบ
ผมก็พยักหน้าตอบเสียมิได้
"อ้อ..."
คิบอมเงียบไปซักพักก่อนจะทำหน้าเหมือนลังเลอะไรซักอย่าง...
“เอาจริงๆ ฉันก็รู้อยู่แล้วแหละนะว่านายกับพี่ฮีซอลไม่ได้เป็นแฟนกันจริงๆน่ะ
แต่แบบว่า แล้ว…เอ่อ...อืม..." จะพูดอะไรล่ะนั่น
เอ่อๆๆ อืมๆๆอยู่ได้
"แล้ว...??"
ผมพยายามเขยิบเข้ามาใกล้ๆ เงี่ยหูฟังอย่างตั้งใจ คิบอมยังก้มหน้า..ถามอะไรไม่รู้ดังงุบงิบๆ
"โอ๊ยยย...ไม่รู้เรื่อง..."
ไม่ฟงไม่ฟังมันแล้วเดี๋ยวเส้นอืดหมด...ผมก้มหน้าเตรียมจะโซ้ยบะหมี่ต่อไป..คิบอมเลยพูดขึ้นมาแบบเสียงเบาโคตรๆ
"นายเคยมีประสบการณ์
เอ่อ...แบบว่า...หลงรักผู้ชายบ้างไหม"
หา !!!!!!!
คำถามที่ได้ยิน
ทำเอาผมตกใจจนลื่นตกเก้าอี้ ผมเห็นคิบอมค่อยๆชะเง้อหัวลงมาดูผมที่ลื่นตกลงไปอย่างไม่เป็นท่า
ก่อนจะถามเบาๆอีกครั้ง
“แล้ว...
ตกลงว่าไงอ่ะ...”
อืม...ช่างเป็นคำถามที่อยู่เหนือความคาดหมายจริงๆ
คิม คิบอม
